Bedankt iedereen voor de lieve en warme reacties, dit doet deugd... Het blijft inderdaad een dubbel gevoel ; je ziet ze met lede ogen vertrekken maar tegelijkertijd besef je ook dat het zo hoort, ze moeten nu de wijde wereld in, andere dingen gaan ontdekken, nieuwe mensen, nieuwe omgeving, nieuwe prikkels... Het hoort bij het opgroeien..
Loslaten moet je leren, het is niet makkelijk vaak maar eigenlijk is het net hetzelfde als bij je kinderen.. Stapje voor stapje zoeken die hun eigen weg en wordt de afstand grotere. Gelukkig blijven die dit huis nog steeds als hun 'thuis' beschouwen en ben je ze niet voorgoed kwijt
en met je pupjes is het eigenlijk net zo ; voor mij blijven het altijd een beetje mijn 'babies', hoe groot ze ook worden, hoe ver weg ze ook gaan wonen... Ze blijven in je hart zitten en het is helemaal super als je nog af en toe wat van ze hoort of ze eens een keertje ziet...En daar hebben we ook altijd naar gestreefd en niet zonder trots mag ik wel stellen dat we daar ook grotendeels zijn in geslaagd ; met bijna iedereen hebben we nog een fijn contact, de ene hoor je al wat vaker dan de andere maar ze weten allemaal dat ze hier altijd terechtkunnen voor een beetje goeie raad of advies.. Het fokken is een hele mooie tijd voor ons geweest, we hebben er intens van genoten, heel wat energie en tijd ingestoken maar dat hebben we er ook weer dubbel uit gehaald...
En nu gaan we lekker genieten van onze eigen kanjers, van op afstand meevolgen hoe onze 'babies' het verder doen en vooral veel van mekaar en ons gezin genieten ! Het is een heel bewuste keuze geweest die we al een tijdje hadden overwogen maar nu is de knoop echt door gehakt en ik ben blij met deze beslissing...En nu proberen we van de rest vd pupjes op een fijne manier afscheid te nemen...Zo meteen dus van Jewel en Jacca, in de loop van volgende week en volgend weekend van de rest van dit nestje...